X
تبلیغات
نماشا
رایتل

روانشناسی

اجتماعی، سیاسی، مذهبی

یکشنبه 31 مرداد‌ماه سال 1389 ساعت 11:56 ب.ظ

آخرین جرعه این جام


 

 

 

((آخرین    جرعه   این  جام))      فریدون   مشیری           

                                                

هممه می پرسند:

چیست درزمزمه


مبهم آب؟


چیست در همهمه  دلکش برگ؟


چیست در بازی آن ابر سپید ،  روی این آبی آرام بلند،


که ترا     میبرد  اینگونه     به ژرفای  خیال


چیست  در خلوت  خاموش  کبوترها ؟


چیست   در کوشش  بی  حاصل  موج؟


چیست  در خنده   جام  ؟


که  تو  چندین  ساعت ،   مات و مبهوت به آن مینگری؟!


نه به ابر،  نه به آب  ،    نه به برگ  ،


نه   به  این  آبی آرام بلند   ،


نه  به  این  خلوت  خاموش  کبوتر ها  ،


  نه  به  این آتش   سوزنده  که لغزیده  به


جام  ،

من  به این  جمله  نمی  اندیشم  .


من   مناجات   درختان  را هن


گام سحر


رقص  عطر گل


ل   یخ  را با   باد


نفس  پاک شقایق  را  در سینه  کوه  ،


صحبت  چلچله ها را با صبح 

،

نبض     پاینده  هستی   را در گندم زار

  ،

گردش  رنگ    و طراوت  را در گونه ی گل  ،


همه  را  می  شنوم  ،می  بینم.


من  به  این  جمله  نمی  اندیشم   !


بتو  می  اندیشم


ای  سرا  پا  همه  خوبی ،  تک و تنها به  تو می اندیشم  .


همه  وقت  ، همه  جا   ،


من   به   هر   حال  که باشم  




به  تو  می  اندیشم.


تو  بدان  این  را     ،   تنها  تو  بدان  !


تو  بیا  تو  بمان  با  من تنها   تو  بمان  !


جای  مهتاب    به تاریکی شب  ها   تو  بتاب


من  فدای    تو    ،    بجای    همه   گلها   تو  بخند  .


اینک   این  من  که  بپای    تو  در افتادم   باز


ریسمانی   کن  از  آن  موی      دراز  ،


تو   بگیر      ،     تو    ببند     !


تو  بخواه     پاسخ   چلچله   ها  را  ،   تو  بگو   !


قصه      ی ابر  و   هوا  را   ،      تو  بخوان  ،


تو   بمان  با  من  ،  تنها   تو  بمان  !


در  دل  ساغر    ،    هستی    تو   بجوش


من  همین   یکنفس  از  جرعه  جانم  باقیست    ،


آخرین  جرعه  این   جام   تهی  را   تو   بنوش  !